Gdy kapłan lub diakon odczytuje Ewangelię, to wtedy wspólnota wiernych stoi. Podczas uroczystej Eucharystii księga Ewangelii (ewangelistarz) może być w procesji z towarzyszeniem światła (lampiony lub świece) przyniesiona do ambony i okadzona. Tekst może być śpiewany. Na początku i końcu proklamacji jest dialog między czytającym i zgromadzeniem: Pan z wami. I z duchem Twoim. Początek lub Słowa Ewangelii według świętego Jana. Chwała Tobie, Panie. Oto słowo Pańskie. Chwała Tobie, Chryste., w którym Chrystus odbiera chwałę w swojej Dobrej Nowinie.

          Po czytaniach biblijnych liturgia przewiduje odpowiedzi w formie śpiewów: psalm responsoryjny po pierwszym czytaniu i aklamację po drugim czytaniu lub pierwszym. W niektóre uroczystości, święta i wspomnienia przewidziana jest przed Ewangelią tzw. sekwencja - pieśń składająca się z wielu strof, opiewających treść święta. Odpowiedzi w formie śpiewów sięgają pierwszych wieków liturgii chrześcijańskiej. Na to wskazuje ich responsoryjny charakter tzn. naprzemienny śpiew kantora i ludu, który był bardzo lubiany i po reformie liturgicznej znów został mocniej podkreślony w liturgii.

        Zgromadzenie liturgiczne poprzez Obrzędy Wstępne zostało wprowadzone do tego, aby teraz wsłuchać się w Słowo Boże. To, co nazywamy Liturgią Słowa, może się teraz rozpocząć. W niedziele, i uroczystości obejmuje ona z jednej strony trzy czytania (w dni powszednie dwa): pierwszym jest fragment Starego Testamentu, po którym następuje psalm responsoryjny; drugim jest wyjątek z pism apostolskich Nowego Testamentu (Dzieje Apostolskie, Listy św. Pawła, św. Jana, św. Piotra, św. Jakuba i św. Judy oraz Apokalipsa); trzecim jest fragment z jednej z czterech Ewangelii, który poprzedza śpiew przed Ewangelią, a czasami sekwencja. Z drugiej strony do Liturgii Słowa należy jeszcze trzykrotna reakcja Kościoła jako odpowiedź na wspomniane wyżej czytania: po pierwsze homilia lub kazanie kapłana, po drugie Wyznanie wiary zgromadzonej wspólnoty wiernych i po trzecie Modlitwa Powszechna lub Modlitwa wiernych za cały Kościół.

           Gdy otworzymy Mszał Rzymski np. na stronie 70, to na całej stronie spotkamy teksty potrzebne do sprawowania pewnej konkretnej Mszy Świętej. Są one wydrukowane dużym czarnym pismem, aby ułatwić kapłanom odczytywanie, i oddzielone czerwonym pismem wydrukowanymi nagłówkami, tytułami i uwagami, które kiedyś nazywano rubrykami (od czerwonego koloru; łac. rubrus - czerwony). W fachowej literaturze liturgicznej ten zbiór tekstów liturgicznych określa się "formularzem mszalnym". Stanowi on całość potrzebnych do celebracji Eucharystii (na konkretny dzień, święto, potrzebę, czy dla konkretnej osoby) tekstów liturgicznych: euchologijnych i biblijnych. Pełna forma tego formularza po reformie Soboru Watykańskiego II obejmuje: antyfonę na wejście (Antiphona ad introitum), kolektę (Collecta), modlitwę nad darami (Super oblata), prefację (Praefatio), antyfonę na Komunię (Antiphona ad communionem) i modlitwę po Komunii (Post communionem).